۱

من بامدادم سرانجام

هرچند جنگي از اين فرساينده‌تر نيست،

که سايه‌ی عظيم ِ کرکسي گشوده‌بال
بر سراسر ِ ميدان گذشته است
تقدير از تو گُدازی خون‌آلوده به خاک اندر کرده است

گزير
نيست.

من بامدادم
شهروندی با اندام و هوشي متوسط.
نسب‌ام با يک حلقه به آواره‌گان ِ کابل مي‌پيوندد.

نام ِ قبيله‌يي‌ام شرم‌سار ِ تاريخ است

اين نام زيباترين کلام ِ جهان است
و آن صدا غمناک‌ترين آواز ِ استمداد).

در شب ِ سنگين ِ برفي بي‌امان
بدين رُباط فرود آمدم
هم از نخست پيرانه خسته.

در خانه‌يي دل‌گير انتظار ِ مرا مي‌کشيدند
کنار ِ سقاخانه‌ی ِ آينه

که سايه‌ی ابليس را
هم از اول
همواره در کمين ِ خود يافته‌ام).

در پنج‌ساله‌گي
هنوز از ضربه‌ی ناباور ِ ميلاد ِ خويش پريشان بودم

و با شغشغه‌ی لوک ِ مست و حضور ِ ارواحي خزنده‌گان ِ زهرآگين
برمي‌باليدم
بي‌ريشه
بر خاکي شور
در برهوتي دورافتاده‌تر از خاطره‌ی غبارآلود ِ آخرين رشته‌ی نخل‌ها
بر حاشيه‌ی آخرين خُشک‌رود.

در پنج‌ساله‌گي
باديه در کف
در ريگ‌زار ِ عُريان به دنبال ِ نقش ِ سراب مي‌دويدم
پيشاپيش ِ خواهرم که هنوز
با جذبه‌ی کهربايي مرد
بيگانه بود.

نخستين‌بار که در برابر ِ چشمان‌ام هابيل ِ مغموم از خويشتن تازيانه
خورد شش‌ساله بودم.
و تشريفات
سخت درخور بود:
صف ِ سربازان بود با آرايش ِ خاموش ِ پياده‌گان ِ سرد ِ شطرنج،
و شکوه ِ پرچم ِ رنگين‌ْرقص
و داردار ِ شيپور و رُپ‌رُپه‌ی فرصت‌سوز ِ طبل
تا هابيل از شنيدن ِ زاری خويش زردرويي نبرد.

□
بامدادم من
خسته از با خويش جنگيدن
خسته‌ی سقاخانه و خانقاه و سراب
خسته‌ی کوير و تازيانه و تحميل
خسته‌ی خجلت از خود بردن ِ هابيل.
ديری‌ست تا دَم بر نياورده‌ام اما اکنون
هنگام ِ آن است که از جگر فريادی برآرم
که سرانجام اينک شيطان که بر من دست مي‌گشايد.

صف ِ پياده‌گان ِ سرد آراسته است

تشريفات در ذُروه‌ی کمال است و بي‌نقصي
راست در خور ِ انساني که برآن‌اند
تا همچون فتيله‌ی پُردود ِ شمعي بي‌بها
به مقراض‌اش بچينند.

در برابر ِ صف ِ سردَم واداشته‌اند
و دهان‌بند ِ زردوز آماده است
بر سيني‌ حلبي
کنار ِ دسته‌يي ريحان و پيازی مُشت‌کوب.

آنک نشمه‌ی نايب که پيش مي‌آيد عُريان
با خال ِ پُرکرشمه‌ی اَنگ ِ وطن بر شرم‌گاه‌اش
وينک رُپ‌رُپه‌ی طبل:
تشريفات آغاز مي‌شود

هنگام ِ آن است که تمامت ِ نفرت‌ام را به نعره‌يی بي‌پايان تُف کنم.
من بامداد ِ نخستين و آخرين‌ام
هابيل‌ام من
بر سکّوی تحقير
شرف ِ کيهان‌ام من
تازيانه‌خورده‌ی خويش

از بضاعت ِ ناچيزش شرم‌سار مي‌کند.

۲

در بيمارستاني که بستر ِ من در آن به جزيره‌يي در بي‌کرانه‌گي مي‌مانَد
گيج و حيرت‌زده به هر سويي چشم مي‌گردانم:

اين بيمارستان از آن ِ خنازيريان نيست.
سلاطونيان و زنان ِ پرستارش لازم و ملزوم ِ عشرتي بي‌نشاط‌اند.
جذاميان آزادانه مي‌خرامند، با پلک‌های نيم‌جويده
و دو قلب در کيسه‌ی فتق
و چرکابه‌يي از شاش و خاکشي در رگ
با جاروهای پَر بر سرنيزه‌ها
به گردگيری ويرانه.

راهروها با احساس ِ سهم‌گين ِ حضور ِ سايه‌يي هيولا که فرمان ِ سکوت
مي‌دهد
محور ِ خواب‌گاه‌هايي‌ست با حلقه‌های آهن در ديوارهای سنگ
و تازيانه و شمشير بر ديوار.
اسهاليان
شرم را در باغچه‌های پُرگُل به قناره مي‌کشند
و قلب ِ عافيت در اتاق ِ عمل مي‌تپد
در تشتک ِ خلاب و پنبه
ميان ِ خُرناسه‌ی کفتارها زير ِ ميز ِ جراح.

اين‌جا قلب ِ سالم را زالو تجويز مي‌کنند
تا سرخوش و شاد همچون قناری مستي
به شيرين‌ترين ترانه‌ی جان‌ات نغمه سردهي تا آستان ِ مرگ
که مي‌داني

تا استوار ِ پاسدارخانه برگ ِ امان در کف‌ات نهد
و قوطي مُسکن‌ها را در جيب ِ روپوش‌ات:
ــ يکي صبح يکي شب، با عشق!

□

اکنون شب ِ خسته از پناه ِ شمشادها مي‌گذرد

دست‌يار ِ جراح
براي صبحانه‌ی سرپزشک
شاعری گردن‌کش را عريان مي‌کند
(کسي را اعتراضي هست؟)

و در نعش‌کشي که به گورستان مي‌رود
مرده‌گان ِ رسمي هنوز تقلايي دارند
و نبض‌ها و زبان‌ها را هنوز
از تب ِ خشم کوبش و آتشي هست.

□

عُريان بر ميز ِ عمل چاربندم
اما بايد نعره‌يی برکشم
شرف ِ کيهان‌ام آخر
هابيل‌ام من
و در کدوکاسه‌ی جمجمه‌ام
چاشت ِ سرپزشک را نواله‌يي هست.

به غريوی تلخ
نواله را به کام‌اش زهر ِ افعي خواهم کرد،
بامدادم آخر
طليعه‌ی آفتاب‌ام.

۲۰ تير ِ ۱۳۶۳

سلاخي
مي‌گريست

به قناری کوچکي
دل باخته بود.

۱۳۶۳